இருபுறமும் சூழ்ந்து நிற்கும் தில்லை மரங்களுக்கு இடையே அமைந்திருந்த ஒற்றையடிப் பாதையில், செந்நிறப் பட்டாடை அணிந்த அழகிய இளம்பெண் ஒருத்தி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். ஆண் மயில் தனது தோகையை விரித்துக்கொண்டு கம்பீரமாக நடந்து வருவதைப் போல, அவளது நடை கம்பீரமாக இருந்தது. அவளது கால்களில் அணிந்திருந்த சலங்கையின் ஒலி, அந்தக் காட்டுப் பாதை முழுவதும் இனிமையான இசையைப் போல ஒலித்தது.
அவளது முகம் முழுநிலவைப் போலப் பிரகாசித்தது. வானுலகில் இருந்து தேவலோக ரம்பையே பூமிக்கு வந்துவிட்டாளோ என்று தோன்றும் அளவுக்கு அவளது அழகு இருந்தது. அவளது அழகைக் கண்டு பித்தாகாதவர்கள் தில்லை நகரிலேயே இல்லை.
தில்லையில் நடராஜப் பெருமான் நடனமாடும் அந்தச் சன்னிதானத்தில், இவள் ஆடும் பரதநாட்டியத்தைப் பார்த்தால் கைலாயமே அதிரும் போலத் தோன்றும். பஞ்சபூதங்களையும் தனது அபிநயத்தின் மூலம் ஆளும் வல்லமை அவளுக்கு இருப்பது போலத் தோன்றும்.
 |
அதனால்தான் என்னவோ, இவள் பிறந்தபோதே இவளுக்கு பஞ்சவன்மகாதேவி என்று பெயர் சூட்டினார்களோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
அரச குலத்தில் பிறந்திருக்க வேண்டியவள். ஆனால், தலைவிதியால் சாதாரண குதிரைக் காவலாளியின் மகளாகப் பிறந்தாள். இன்று தேவராட்டியாக்கப்பட்டிருக்கிறாள். சேர அந்தணர்களின் சூழ்ச்சியால் அவளது வாழ்க்கை வேறு பாதைக்குத் திரும்பியது.
திருநள்ளாறு நம்பிராஜன் மட்டும் இவளைச் சேர அந்தணர்களிடமிருந்து காப்பாற்றி, தில்லை நடராஜனுக்குச் சேவை செய்யும் வாழ்க்கையை அளிக்காமல் இருந்திருந்தால், இவளது வாழ்க்கை என்னவாகியிருக்கும்?
தில்லை நடராஜன் முன் அதிகாலையில் தினமும் தனது நாட்டியத்தை அரங்கேற்றுவதுதான் இவளது பணி. ஆனால், என்றும் போல இன்றைய விடியலும் சாதாரண விடியலாக இருக்கப்போவதில்லை என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. காலத்தையே மாற்றப்போகும் மிகப்பெரிய அரசியல் மாற்றத்திற்கு தானே காரணமாகப் போகிறோம் என்பதையும் அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை.
சோழ தேசத்தின் குலவிளக்கான இளவரசி குந்தவைப் பிராட்டிக்கு இணையாகத் தானும் ஒருநாள் மாறப்போகிறோம் என்பதையும் அவள் கனவுகூட கண்டிருக்கமாட்டாள்.
இவளது வாழ்க்கையில் அப்படி என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது?
அதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.
கடல் கடந்த பல தேசங்களை வென்ற மாமன்னன் ராஜேந்திர சோழன், இந்தத் தேவராட்டிக்காகவே ஒரு கோயில் கட்டினான் என்று சொல்லப்படும் அளவுக்கு, அவளது வாழ்க்கை வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெறப்போகிறது.
“திருவாசகம் கேட்டாலே உருகாத நெஞ்சமும் உருகும். அதை நம்பிராஜன் பாடினால், ஆஹா... என்ன அற்புதம்! அவரது நாவில் அரசரே குடிகொண்டிருப்பது போல இருக்கும்.
இன்று அவரிடம் தேவாரப் பாடல்களைக் கேட்டு என் உள்ளம் மகிழ வேண்டும். என் கவலைகளை எல்லாம் மறக்க வேண்டும்.”
என்று எண்ணியவாறே, மார்கழிக் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டு சிதம்பரம் ஆலயத்தை நோக்கி வேகமாக நடந்து சென்றாள் பஞ்சவன்மகாதேவி.
அரசமரத்தின் அருகில் அவளுக்காகக் காத்திருந்த கயல்விழி, அவளைப் பார்த்ததும் கோபத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள்.
“ஏய் பஞ்சவன்தேவி! உனக்காக எவ்வளவு நேரம் அரசமரத்தடியில் காத்திருப்பது? ஏன் இவ்வளவு காலதாமதம்? நம்பிராஜன் அடிகளார் இன்று நடராஜன் முன் தேவாரம் பாட வருகிறார் என்பது தெரிந்துமா இவ்வளவு தாமதமாக வந்தாய்?”
“பேசுவதற்கு நேரமில்லை கயல். வேகமாக வா!”
“உனக்காகக் காத்திருந்தது நான். தாமதமாக வந்தவள் நீ. என்னையே குறை சொல்கிறாயா?”
என்று கயல்விழி இரு கைகளையும் கட்டிக்கொண்டு கோபமாகக் கேட்டாள்.
அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்ட பஞ்சவன்மகாதேவி, அவளை இழுத்துக்கொண்டு வேகமாக நடராஜன் கோயிலை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினாள்.
சரியாகப் பூஜை ஆரம்பிக்கும் நேரத்தில் இருவரும் சன்னிதானத்திற்குள் சென்றுவிட்டனர்.
அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த நடராஜப் பெருமானின் சன்னிதானம் திறக்கப்பட்டது. இருவரும் இறைவனை வணங்கினர். பின்னர், தனது தோழியுடன் பஞ்சவன்மகாதேவி நாட்டியத்தை அரங்கேற்றினாள்.
நாட்டியம் முடிந்ததும் இறைவனைத் தொழுதுவிட்டு, காவி உடை அணிந்து வயதான முனிவரைப் போன்ற தோற்றத்துடன் அமர்ந்திருந்த நம்பிராஜன் நம்பியை வணங்கி நின்றாள்.
“மகளே, உனக்கு என்றுமே ஈசன் துணை நிற்பாராக! எப்படி இருக்கிறாய் மகளே?”
“ஐயனே, தங்களுடைய ஆசீர்வாதத்தால் நான் மிகவும் நலமாக இருக்கிறேன். தாங்கள்தானே எனக்கு வாழ்வு அளித்தவர்கள்?”
“அவளுக்கு நீங்கள் வாழ்வு அளித்தீர்கள். ஆனால், அவள் என்னிடம் அதிகாரம் செய்து என்னையே அடிமையாக்கிவிட்டாள்!”
என்று வழக்கமான குறும்புச் சிரிப்புடன் தனது அவலத்தை கயல்விழி கூறினாள்.
அவளைப் பார்த்து கண்டிக்கும் பார்வையுடன் அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை செய்த பஞ்சவன்மகாதேவி, மீண்டும் பரதத்தின் அபிநயத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்கினாள்.
இவர்கள் இருவரின் செயலையும் ரசித்தபடி சிரித்துக்கொண்டிருந்த நம்பிராஜன் நம்பி, கயல்விழியை நோக்கி,
“மகளே, உன்னைப் பஞ்சவன்மகாதேவி ஏவல் புரியச் செய்கிறாள் என்று வருத்தப்படுகிறாயா? ஒரு காலம் வரும். அப்போது இவள் நம்மிடம் ஏவல் புரிய மாட்டாளா என்று நீயே ஏங்கும் காலம் வரும்.”
என்றார்.
அதைக் கேட்ட கயல்விழி வயிறு குலுங்கச் சிரித்தாள்.
“இவளது கட்டளைக்காக விழிமேல் விழி வைத்துக் காத்திருக்க வேண்டுமா? இவள் ஒன்றும் சோழ தேசத்து இளவரசி அல்லவே!”
என்று ஏளனமாகக் கூறினாள்.
“ஐயனே, இவள் குறும்புக்காரி. துடுக்குத்தனமாகப் பேசியதற்கு மன்னிக்கவும். இவள் எப்போதும் இப்படித்தான். யாரிடம் எப்படி பேச வேண்டும் என்பதே தெரியாது.”
என்று பஞ்சவன்மகாதேவி கூறினாள்.
“மகளே, அவள் சொல்வதில் தவறே இல்லை.”
என்று கூறிவிட்டு கயல்விழியை நோக்கினார் நம்பிராஜன் நம்பி.
“மகளே கயல்விழி, பஞ்சவன்மகாதேவியின் திறமைக்கு அவள் சோழ தேசத்தின் அரசியாகவே ஆகலாம். இவளை மணக்க சோழ தேசத்து அரசன்தான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.”
“என்னது? நம் மன்னர் மதுராந்தக தேவர் இவளை மணக்கக் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டுமா? முதிய பருவத்தில் இருக்கும் நம் மன்னர் இவளை மணக்க விரும்புவாரா?”
என்று கயல்விழி குறும்புடன் கேட்டாள்.
பஞ்சவன்மகாதேவி அவளைச் சினத்துடன் பார்த்தாள்.
“ஏய் கயல்! உன் திருவாயை கொஞ்ச நேரம் திறக்காதே!”
“சரி, சரி. உண்மையைச் சொன்னால் உனக்குக் கோபம்தான் வரும். இனிமேல் என் திருவாயைத் திறக்கவில்லை. சரியா?”
என்று கயல்விழி சிரித்தாள்.
“ஐயனே, தங்களிடம் இருந்து திருவாசகம் கேட்க ஆவலாக வந்தேன். ஆனால், இவளால் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன். தங்கள் குரல் அமுதத்தை எங்கள் செவிகள் பருக ஆவலாக உள்ளன. தாங்கள் எங்களுக்காகப் பாடுவீர்களா?”
என்று பஞ்சவன்மகாதேவி கேட்டாள்.
“என்ன கோரிக்கை வைக்கிறாள்! நீயே சோழ அரசியாகப் போகிறாயே; கட்டளையிடலாமே!”
என்று மீண்டும் தனது குறும்புப் பேச்சைத் தொடங்கினாள் கயல்விழி.
அதை ஆமோதிப்பது போல நம்பிராஜன் நம்பி சிரித்தார்.
“மகளே, உன் தோழி கூறியது போல, நீ எனக்குக் கட்டளையே இட்டிருக்கலாம். மகளே, உனக்காகப் பாடுகிறேன்.”
என்று கூறிவிட்டு பாடத் தொடங்கினார்.
ஓசை ஒலி எலாம் ஆனாய், நீயே; உலகுக்கு
ஒருவனாய் நின்றாய், நீயே;
வாசமலர் எலாம் ஆனாய், நீயே; மலையான்
மருகனாய் நின்றாய், நீயே;
பேசப் பெரிதும் இனியாய், நீயே; பிரானாய் அடி
என்மேல் வைத்தாய், நீயே;
தேச விளக்கு எலாம் ஆனாய், நீயே திரு ஐயாறு
அகலாத செம்பொன்சோதீ!
பாடல் முடிந்ததும் பஞ்சவன்மகாதேவி கண்களை மூடி சில நொடிகள் அந்த இசையில் திளைத்தாள்.
“ஆகா! என்ன இனிமையான பாடல்! என்ன இனிமையான குரல்! இந்தப் பாடலை வாழ்நாள் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது.
ஐயனே, தில்லை நடராஜனுக்காகத் திருவாசகத்திலிருந்து ஒரு பாடலை எங்கள் செவிகள் கேட்கத் தவம் செய்கின்றன. தாங்கள் எங்களுக்கு அந்த வரத்தைத் தர வேண்டும்.”
“மகளே! நான் வாழ்வதும் பாடுவதும் அந்தத் தில்லை நடராஜனுக்காகத்தான். என் ஈசனுக்காகத் திருவாசகத்திலிருந்து பாடுகிறேன். கேள், மகளே!”
என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் பாடத் தொடங்கினார்.
தில்லை மூதூர் ஆடிய திருவடி
பல் உயிர் எல்லாம் பயின்றனன் ஆகி,
எண் இல் பல் குணம் எழில் பெற விளங்கி,
மண்ணும், விண்ணும், வானோர் உலகும்,
துன்னிய கல்வி தோற்றியும், அழித்தும்,
என்னுடை இருளை ஏறத் துரந்தும்,
அடியார் உள்ளத்து அன்பு மீதூரக்
குடியாக் கொண்ட கொள்கையும், சிறப்பும்...
பாடல் முடிந்ததும் பஞ்சவன்மகாதேவி நெகிழ்ச்சியுடன் பேசினாள்.
“ஐயனே! தங்கள் நாவில் சரஸ்வதியே குடிகொண்டிருக்கிறாள். அப்பர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர் போன்ற சிவனடியார்கள் பாடிய அனைத்து பாடல்களையும் தாங்கள் பாடுவீர்களா?”
“மகளே, எல்லாப் பாடல்களும் எனக்குத் தெரியாது. கொஞ்சம் மட்டுமே தெரியும். நான் இன்று சிதம்பரம் வந்ததே அதற்காகத்தான்.
இங்கு கோயிலுக்குள் சிறைபடுத்தப்பட்டிருக்கும் நான்கு சிவனடியார்கள் பாடிய ஓலைச்சுவடிகளை மீட்பதற்காகவே நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன்.
அந்த நூல்களைத் தொகுத்து, சோழ தேசம் முழுவதும் உள்ள சிவாலயங்களில் அவற்றை இசைக்கச் செய்வதே எனது கனவு.”
என்றார் நம்பிராஜன் நம்பி.
“ஐயனே, தாங்கள் எடுத்திருக்கும் காரியம் மிகவும் உயர்ந்தது. ஆனால், இதை இங்குள்ள சேர அந்தணர்கள் செய்ய விடுவார்களா? அதிகாரம் அவர்களிடம்தானே இருக்கிறது. அவர்கள் அறையின் சாவியைக் கொடுப்பார்களா?”
என்று பஞ்சவன்மகாதேவி கவலையுடன் கேட்டாள்.
“மகளே, இது சோழ தேசம். சைவத்தை வளர்க்கும் பூமி. நமக்கு ஈசன் துணை உண்டு. நாம் நம் தெய்வீக நூல்களை மீட்டே ஆக வேண்டும்.
சாவி எதற்கு? கடப்பாரை போதாதா?
நீயும் என்னுடன் வருகிறாயா?”
என்று நம்பிராஜன் நம்பி கேட்டார்.
“ஐயனே, தங்களுக்காக உதிரம் சிந்தவும், உயிர் கொடுக்கவும் நான் காத்திருக்கிறேன். நீங்கள் அழைப்பது இறைப்பணிக்காக. நான் வராமல் இருப்பேனா?”
என்று பெண் சிங்கத்தைப் போலக் கர்ஜித்தாள் பஞ்சவன்மகாதேவி.
இருவரின் உரையாடலைக் கேட்ட கயல்விழி மிரண்டு போனாள். உடனே வேறு ஒரு காரணத்தைக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து மெதுவாக நழுவிச் சென்றாள்.
நம்பிராஜன் நம்பியுடன் சேர்ந்து சிதம்பரம் ஆலயத்தின் பின்புறம் இருந்த கருவூலத்தை நோக்கிப் பஞ்சவன்மகாதேவி சென்றாள்.
அங்கு சென்றதும் கதவுகளில் இருந்த பூட்டுகளை நம்பிராஜன் நம்பி கற்களைக் கொண்டு உடைக்கத் தொடங்கினார்.
இந்தச் செய்தி சேர அந்தணர்களுக்குத் தெரியவந்தது.
சினம் கொண்ட அவர்கள் அங்கு விரைந்து வந்தனர்.
நம்பிராஜன் நம்பி கடுமையாகப் போராடி பூட்டை உடைத்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், கோவிந்தராஜன் என்ற சேர அந்தணர் தனது முழு வலிமையையும் பயன்படுத்தி நம்பிராஜன் நம்பியைத் தள்ளிவிட்டான்.
அருகிலிருந்த கூழாங்கற்கள் மீது அவரது நெற்றி மோதி, முகம் முழுவதும் குருதி வழிந்தது. வலியால் துடித்தார் நம்பிராஜன் நம்பி.
அதைக் கண்ட பஞ்சவன்மகாதேவி ஆவேசமாகச் சபித்தாள்.
“சிவனடியாரை அடித்த நீங்கள் ஒருபோதும் கைலாயம் செல்லமாட்டீர்கள்!”
அதைக் கேட்ட சேர அந்தணர்களில் ஒருவர் ஏளனமாகச் சிரித்தார்.
“கவலைப்படாதே நாட்டியக்காரியே! நாங்கள் வைகுண்டம் செல்வோமே தவிர, கைலாயம் செல்லவே மாட்டோம். வந்தாரை வாழ வைக்கும் வைகுண்டம் இருக்கும்போது கைலாயம் எதற்கு?”
என்றான்.
அப்போது, பஞ்சவன்மகாதேவியைப் பலமுறை அடையத் துடித்துக் கொண்டிருந்த சிதம்பரத்தை நிர்வகிக்கும் சகாதேவனின் இளைய மகன் தனது ஆபாசமான பேச்சைத் தொடங்கினான்.
“பஞ்சவன்மகாதேவியே! ஏன் இப்படிப் பஞ்சணைத் தேவியாக இருக்கிறாய்? ஈசனுடன் நாட்டியம் ஆடி என்ன இன்பம் கண்டாய்? என் முன் உன் நாட்டியத்தை அரங்கேற்று. நான் தரும் இன்பத்தை அனுபவித்து அகமகிழ்வாய்.”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பஞ்சவன்மகாதேவி அதிர்ச்சியில் நடுங்கினாள்.
“சிவ சிவா! ஈசா! இது என்ன சோதனை? உன் சன்னிதானத்திலேயே இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்க வேண்டுமா?”
என்று கண்ணீர் மல்க அழுதாள்.
இதைக் கண்ட நம்பிராஜன் நம்பி கோபத்துடன் கூறினார்:
“நீங்கள் செய்கின்ற இந்தக் காரியத்தை நீங்கள் வணங்கும் பெருமாளே பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார். ஒரு பெண்ணிடம் பேசக்கூடிய வார்த்தைகளா இவை?”
“கிருஷ்ண அவதாரத்தில் எங்கள் பெருமாள் விளையாடிய விளையாட்டைத்தானே நானும் விளையாடுகிறேன்!”
என்று அவன் திமிருடன் பதிலளித்தான்.
“அவர் தெய்வம். நீ தெய்வமா?
நீ செய்கின்ற இந்தக் காரியத்தை எங்கள் சோழ மன்னர் அறிந்தால், அவரது தண்டனையிலிருந்து நீ தப்பவே முடியாது!”
என்று நம்பிராஜன் நம்பி எச்சரித்தார்.
அதைக் கேட்ட சேர அந்தணர்களில் ஒருவர் கேலியாகச் சிரித்தான்.
“புலியைக் கொன்ற இனமடா நாங்கள்! இந்தக் கிழட்டுப் புலி எங்களை என்ன செய்துவிடும்?”
என்று கூறிவிட்டு, பஞ்சவன்மகாதேவியையும் நம்பிராஜன் நம்பியையும் தரதரவென இழுத்துக்கொண்டு ஆலயத்திற்கு வெளியே கொண்டு வந்தனர்.
அவர்கள் பஞ்சவன்மகாதேவியை இழுத்துச் சென்றபோது, அவளது ஆடைகள் கிழிந்தன.
அதைக் கண்ட நம்பிராஜன் நம்பி உடனே தனது காவி நிறப் போர்வையை அவள்மீது போர்த்திவிட்டார்.
பின்னர் உரத்த குரலில் கூறினார்:
“நீங்கள் இந்தப் பெண்ணிடம் செய்த இழிவான செயலுக்காக அந்த ஈசனே உங்களைத் தண்டிக்க வருவார்!”
“எங்கே வரச் சொல்லுங்கள்! அந்த ஈசனை ஒரு கை பார்த்துவிடுவோம்!”
என்று சேர அந்தணன் ஆணவத்துடன் பதிலளித்தான்.
அந்த நேரத்தில்தான்...
சிதம்பர சிவாலயத்தை நோக்கி புழுதிப் புயலைக் கிளப்பியபடி இரண்டு புரவிகள் வேகமாக வந்து கொண்டிருந்தன.
அதைப் பார்த்த நம்பிராஜன் நம்பியின் கண்களில் திடீரென நம்பிக்கை ஒளி பிறந்தது.
“இதோ... ஈசன் அனுப்பிய சேவகர்கள் வந்துவிட்டார்கள்!”
என்று அவர் உரத்த குரலில் கூறினார்.
பின்னர் சேர அந்தணர்களை நோக்கி,
“சேவகர்கள் வந்துவிட்டார்கள். அவர்களிடம் காட்டுங்கள் உங்கள் வீரத்தை!”
என்றார்.
வந்த இருவரையும் கண்டவுடன் அங்கு இருந்த சேர அந்தணர்களின் முகங்களில் இருந்த ஆணவம் மறைந்து, அவர்கள் கதிகலங்கிப் போயினர்.
அந்த இரு புரவிகளில் வந்தவர்கள் யார்?
அதை அறிய...
அடுத்த திங்கள் வரை காத்திருங்கள்!
அந்த இருவர்கள் யார் என்று அடுத்த திங்கள் வரை காத்து இருங்கள்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக